هوالسّتار

به مناسبت پاکسازی صحن مسجد گوهرشاد از داربست های زشت و نفرت انگیزی که در طول تابستان امسال، اون فضای زیبا رو تبدیل به یک زندان کرده بود: 

یک برش مربع شکل از آسمون آبی؛ مختصر ولی به اندازه ی تمامی آسمان زیبا...

چهار ایوان بلند با چهار آسمانه ی کاشی کاری شده؛ با شکوه و رفیع ولی راحت و صمیمی...

یک حوض کوچیک مرمر با یک فواره ی خوش آوا؛ ساده و جذاب ولی بکر و دست نیافتنی...

شبستان های امن الهی؛ تاریک و محفوظ ولی نورانی و دل باز...

یک صحن بهشتی و آسمانی، در آغوش حرم امام رضا؛ صحن مسجد گوهرشاد.

با نارضایتی و اعتراض به خادمی که گوشه ی صحن ایستاده، می گم: این داربست ها تا کی اینجا می مونه؟!

__ تا پاییز!

__ اصلا چرا داخل صحن داربست زدن؟

__ برای جلوگیری از نور آفتاب.

سرم رو بالا می برم. به جای آسمون زیبایی که با چهار تا ایوان حاشیه شده بود، داربست های زنگ زده و گونی های پوسیده و رنگ و رو رفته چشمان محتاجم رو پر می کنه. صحن آسمونی سابق، به همت تصمیم گیرنده های نادان و بی ذوق، شبیه لونه ی عنکبوت شده. نگاهم که به گدایی آسمون اومده بود دست خالی روی زمین می افته. حالم گرفته می شه. رم می کنم. رو می کنم به ضریح و با امامی که این بار بیشتر از همیشه به نظرم غریب می آد، حرف دل می زنم...