یادم می آد سال اول دانشگاه، یه روز یه دختری از همکلاسی ها، دیر رسید سر کلاس. وقتی از استاد اجازه گرفت و خواست بشینه، دید تنها صندلی خالی باقی مونده کنار من قرار داره. صندلی های کلاس ما به زمین پیچ شده بود و کسی نمی تونست تکونشون بده. دختره که دید جای خالی دیگه ای نمونده، همین طور ایستاد و ننشست. استاد ازش پرسید مشکلش چیه که نمی نشینه. اون هم جواب داد: "چون فقط نزدیک اون آقا جا هست."

استاد عصبانی شد و گفت: "خانم شما مگه تو تاکسی کنار یه مرد غریبه نمی شینی؟ بشین جانم!"

یادمه خیلی حرصم گرفت. عصبانی شدم و با خودم گفتم دختره چقدر بی شعوره. ولی بعدا بهش حق دادم. هر چی باشه به اون تلقین شده بود من یه نامحرمم. نامحرم هم یعنی "لولو"...

علت این که یاد این خاطره افتادم اینه که رفته بودیم سر خاک حسین آقا. دیدم اونجا خدا رو شکر دیگه زنونه و مردونه نداره. دیگه مثلا ننوشته: "خواهران"  "برادران". بلکه همه ی مرده ها رو، درهم، دفن می کنن. خدا رو شکر کردم که حداقل بعد از مرگ، ما زن و مردها، ما دختر و پسرها، ما مذکر و مونث ها می تونیم بدون تقسیم بندی و حلال و حرام و محرم و نامحرم بازی، با هم مردگی کنیم...

کسی چه می دونه؟ شاید از شانس بد ما، تا زمانی که حضرت ملک الموت به سراغمون بیآد، قبرها هم زنونه و مردونه شده باشن!!!