"دستی به موها بکشید! یقه ها را مرتب کنید! قوز نکنید! یک لبخند ملیح! چشم ها کمی بسته! فقط کمی! خانم! نگفتم کاملا ببند. فقط خمارش کن! آقا چرا اخم کردی؟ مگه با دوربین دعوا داری؟! آها! خوبه! حالا شد... آماده اید؟... چیلیک!!!"

این شد یک عکس یادگاری. این گونه است که همواره عکس یادگاری ما آدم ها، بهتر از خودمان می شود. در عکس های یادگاری همه می خندند. همدیگر را در آغوش کشیده اند. خشنودند. برابرند. گرم اند. سرشار از حیا و شرم اند. سرخند. عرق ریزان اند. عاشقانه از یکدیگر آویزان اند. و در یک کلام؛ زنده اند! عکس های یادگاری ما آدمیان از خود ما زنده ترند. از خود ما آدم ترند.

گاهی دلم می خواد یه ژست قشنگ بگیرم، یه لباس قشنگ و شیک بپوشم، شیکمم رو بدم تو و نفسم رو حبس کنم که شونه هام بره عقب و کولم بزنه بیرون، بعد همون جوری بمونم و تکون نخورم، بعد دلم می خواد بخندم، یه خنده ی ابدی، یه خنده ی شیرین و رها و صادقانه، بدون ترس و نگرانی و دوز و کلک، بعد رنگ چهره و لباسم پاک بشه، کاملا سیاه و سفید بشم، بعد دلم می خواد برم تو یه عکس بشینم کنار همه ی اونهایی که دوستشون داشتم و دارم، کنار مادرم و پدرم و دوست هام و استادهام و... دلم می خواد اون دختری که عاشقش بودم هم آرایش کنه و بیآد بشینه یه طرف عکس چون خیلی خوشکل بود و عکسم رو قشنگ ترمی کنه، بعد دلم می خواد یه ذره هم روتوش بشم، مثلا ابروهام رو مرتب کنن که دیگه مثل ابروهای غول "خیابان آرام" نباشه، پوست صورتم رو صاف و پاک بکنن و بینی گنده و کجم رو هم مثل بینی "آلن دلون" روتوش کنن، دلم می خواد تو همون عکس بمونم...

گاهی دلم می خواد از خودم آدم تر باشم...