THE PRISONER OF HOPE

zendaniyeomid — Sat, 25 Aug 2007 21:15:47 GMT

سلام

از مدت ها قبل اگر به خاطر داشته باشید این وبلاگ هک شده بود و من از طریقی بقول بچه ها گفتنی آندرگراند تو وبلاگمون مطلب می ذاشتم چون من پسوردش رو نداشتم مجبور بودم از راه هک وارد شم اما بنا به دلایلی تصمیم گرفتم در این وبلاگ جدید مطلب بذارم از تمامی دوستان همه دعوت می کنم که که از این پس به این وبلاگ سر بزنند.

http://aloneyboy.blogfa.com/

خواهش

zendaniyeomid — Tue, 21 Aug 2007 18:54:27 GMT

باز هم ظهر بود و خورشید دست از سر آدما ور نمی داشت همینجورمی تابید

نزدیک 40 دقیقه بود که سر یه چاراه منتظر ماشین بودم هیچکی به جز در بستی سوار نمی کرد

همیشه از اون چارراه بدم می اومد چون بد مسیر بود دیگه داشت حالم بهم می خورد .

از اون دود ود گرما سر صدا خسته شدم

آروم آروم به سمت پایین چارراه را افتادم و با صدای هر ماشین که از پشت می اومد

بر میگشتم تا شاید سوار شم اما بی فایده بود تا به ایست گاه اتوبوسی رسیدم

به نظر چاره دیگه ای نداشتم باید بود همراه اون سیل منتظر؛ سوار اتوبوس می شدم .

بلاخره اتوبوس اومد وهمگی با زحمت سوار شدیم اونجا بود که فهمیدم که اولا بلیط ندارم دوما

این اتوبوس با همه اتوبوس هایی که قبلا سوار شده بودم فرق می کرد اون تو هیچکی هول نمیداد یا با شونش یه حالی بده و محکم تو پهلو آدم بزنه همه مثل مجسمه ایستاده بودن و از اون هوای خنک کولر گازی تو اتوبوس که بعد از اون گرما واقعا فاز میداد و درعین خنکی آدم رو لًًًًًخت و سست می کرد لذت می بردند هیچکی به نظر از ایستادن یا فشرده شدن تو هم دیگه اعتراضی نداشت .

تو این مجسمه بازار تنها دو تا بچه بودن که با وجود اون همه عطوفت کولر گازی سخت درگیر دعواو تو سر کول زدن هم دیگه بودن و صدای اینکه تو اول ول کن نه تو اول ول کنشون که نتیجه کشیدن مو های هم دیگه بود رو همه جا ورداشته بود اما با این وجود هیشکی نه نگاشون می کرد و نه اعتراضی؛

همه همینجور ماست مثل مجسمه ایستاده بودن

من که حالا یکم آمپرم اومده بود پایینو تحت تاثیر هوای خنک کولر دیگه از دست آفتاب گله ای نداشتم محو شیطنت و بازی این دو تا دختر بچه با مزه شده بودم و در کنارش از هوا هم لذت می بردم

به خودم که اومدم دیدم که اتوبوس از غفلت من سو استفاده کرده و دوتا ایست گاه رو رد کرده

تو ایستگاه سوم مثل آدم های بخت برگشته یه مسیر طولانی یک طرفه رو که تاکسی خور هم نبود تا خونه پیاده گز کردم و تو راه کلی به خودم فحش دادم می گفتم آخه آدم 2 متری نتراشیده نخاراشیده تو رو چه به

عالم بچه ها که دوباره سر کارت با این آفتاب لج باز بی اوفته و...........

ظهر که تو اتاقم بودم و هوای خنک کولرباز جای اون گرمای فراموش نشدنی رو گرفته بود یاداون دو تا بچه و عالم بچه ها و بچگی خودم اوفتادم بعد یهو خاطراتی برام زنده شد که سال ها بود ازشون غافل بودم

یادم اومد که سال سوم یا چهارم دبستان بودم وطبق معمول با حسرت پشت پنجره به بچه های تو کوچه نگاه می کردم که مشغول دوچرخه سواری بودن ویا جستوخیز میکردن و سرشار از شادی و نشاط بودن

و در عین حال من هم خودم رو از همون پشت سهیم می کردم و با خندهاشون می خندیدم اما وقتی می رفتن دوباره دلم می گرفت و به این فکر فرو می رفتم که چرا پدر مادر من نمی ذارن من تو کوچه برم و با بچه ها بازی کنم و مادام مرا با این جمله که" کوچه جای بچه نیست " قانع می کردن .

من با این وضع کنار می اومدم وهر روز بعد از نوشتن تکالیف مدرسه سریع یه چارپایه لب پنجره میذاشتم و از اون پشت به جمع بچه ها می پیوستم تا اینکه متوجه یه دختر بچه بانمکی شدم که هر بچه ای تو کوچه دوست داشت باهاش دوست بشه اون هر روز یک شلوارک لی می پوشید وبا یک تاپ بامزه وموهایی مصری زده بلوند و چشم های میشی با محبت بی قل وغش می اومد تو کوچه تا با بچه ها بازی کنه.

اون با همه دوست می شد و می گفت ومی خندید ودر عین زیبایی که داشت هیچ موقع غرور نمی گرفتش

اون معمولا بعد از ظهر ها می اومد و اونجا بود که فهمیدم اگه یه بعد از ظهر نیاد چه قدر اون جمع و اون بچه ها واسم بی مزه می شن ، اگه یه موقع می اومد پشت پنجره و من صداشو از نزدیک میشنفتم قلبم

می خواست از جا در بیاد بی تاب می شدم و این" کوچه جای بچه نیست بابام" بیشتر واسم گرون تموم می شد.

بلاخره باید بود چاره ای اندیشید و از این قفس رها شد اما من کوچکتر از این بودم که بتونم مثل آدم بزرگا نقشه بریزم تا به خواستم برسم ؛ اونجا بود که بیشتر از هر موقعی احساس تنهایی می کردم .

احساس می کردم که هیچکی درکم نمی کنه ؛ بلاخره یه روز سر حرفو با مامنم باز کردم بهش گفتم

مامان اگه آدم بخواد به یه آرزویی برسه که هیشکی واسش انجام نمیده باید چی کار کنه

گفت : باید از خدا بخواد اون کمکش می کنه .

گفتم: خدا ولی اون که منو نمیبینه که بخواد درکم کنه .

مامنم خندید و چون سرش شلوغ بود دیگه جوابم رو ندادو رفت به دنبال کاراش.

یک روز با مامان رفتیم حرم گفتم مامان اینجا کجاس که تو هر وقت میایی گریه می کنی وبا خودت حرف میزنی

گفت اینجا بار گاه ملکوتی علی ابن موسی ابن الرضا است

گفتم خوب این علی موسی رضا کیه ؟

اون که چهرش بعد از کلی گریه پف آلود بود خنده ای کرد و گفت :اون یکی از آدم های پاک خدا بوده که بعد از فوتش شفاعت ما رو به خدا می کنه

من که درست دستگیرم نشد چی می گه ولی با این حال حس کردم که میتونه کمکم کنه چون بلاخره اون هم آدم بوده و تو عالم بچگی واسم قابل فهم تر بود پس دلم یهو ریخت وزدم زیر گریه وبهش گفتم که چی میخوام بعد احساس سبکی کردم و اون روز شاد تر به خونه برگشتم

دقیقا به چهل و هشت ساعت نکشید که طی یه ماجراهایی یکی از اقوام واسه من دوچرخه آورد نمیدونم داییم بود کی بود خلاصه من داشتم بال در می آوردم و تو ذهنم بچه ها بودن با اون دختر که خنده کنان با هم بازی می کردیم اما مخالفت بابام همه چیز رو بهم می ریخت .

چه شب ها من گریه کردم تا بلاخره بهم اجازه داده شد منم برم تو کوچه اونم با دوچرخه .

روز اول که رفتم اسم همه رو بلد بودم هرکی تا بهم سلام می کرد من در جواب سلامش اسمش رو هم می گفتم و همه تعجب می کردن ؛ باورم نمی شد که من هم در کنار اونا بازی می کنم .

سعی می کردم که خودم رو به اون دختر که گلبرگ صداش می کردن از همه نزدیک تر کنم و موفق هم شدم

حالا من دیگه دوست صمیمی اون شده بودم و خونه هم دیگه می رفتیم و در عین اینکه من از خاله بازی او این حرفا خوشم نمی اومد اما باز هم باهاش بازی می کردم که اونو از دست ندم

اون زمان معنی این حالات خودم رو نمی فهمیدم نمی فهمیدم چرا با تمام احساس وجودم دستش رو می گرفتم یا وقتی نمی دیدمش دلم چرا می گرفت چرا دوست داشتم بغلش کنم و لحظه ای ازش جدا نمونم

zendaniyeomid — Sun, 12 Aug 2007 19:58:58 GMT

هوا گرگ و میش شده بود هنوز گرمای ظهر لعنتی تابستان از زمین مادر مرده حس می شد .

آرام آرام راه می رفتم و چشم دوخته بودم به چند تا بچه که معصومانه در گوشه ای نشسته بودند و با ولع و حرص تمام بستنی می خوردن وقتی چهره آنها از نگاهم محو شد به سر کوچه رسیده بودم .

رفتم تو سوپری سر کوچمون گفتم آقا یه تیغ لطفا ؟

فروشنده : 2 لبه 3 لبه match 3 !

گفتم یه تیغ معمولی می خوام واسه خود تراش

وقتی تیغ و خریدم و تو جیبم گذاشتم از مغازه زدم بیرون و مدتی رو الاف موندم تا تاکسی گیرم اومد

خلاصه بعد از کلی ترافیک و هیاهو و سر صدا تاکسی رسید به نزدیکای حرم گفتم ممنون آقا پیاده می شم

چشمام که به حرم افتاد دلم لرزید .

اونجا بود که احساس کردم چشمام اشک آلوده همین تو رکه به حرم چشم دوخته بودم و بغض قورت میدادم

آروم آروم به نگهبانی دم حرم نزدیک شدم بعد از یه بررسی ساده وارد حرم شدم

وجودم اعتراض بود خستگی تو چهره ام موج میزد .

رو به آقا گفتم اومدم جواب بگیرم نگو نه که خودت آگاه تر از هر کسی می دونی چرا اینجام

فقط تو به خدا بگو چرا آخرش اینجور شد , اگه فکر می کنی که پشیمون می شم سخت در اشتباهی دیگه هیچ چیز برام مهم نیست , غصه اونا رو هم نخور خدا بهشون فراموشی میده اینگار نه انگار که پسری داشتن.

بعد پیچیدم سمت یکی ازصحن ها همین طور که دنبال گوشه ای خلوت می گشتم دست کردم تو جیبم و تیغو برداشتم وقتی تیغ و بیرون آوردم فقط یک چیز ناراحتم کرد که نکنه خون من صحن رو نجس کنه پس رفتم دم یه کفش داری و پلاستیک برداشتم تا وقتی رگم رو زدم دستم رو بکنم تو پلاستیک و آروم در گوشه ای بشینم تا ثقت بشم .

نفسام به شماره افتاده بود صدای لعنتی قلبم گوشم رو پر کرده بود و در حالی که یک تیغ و پلاستیک در دست داشتم به سمت گوشه ای میرفتم .

در همین حال از گوشه چشمم متوجه نگاه خیره خیره خدامی شدم که داشت به سمتم می اومد تا بهم رسید و گفت : آقا؟

بی اختیار ایستادم و با صدایی گرفته گفتم بله بفرمایید .

خدام : میشه همراه من بیایید ؟

گفتم واسه چی ؟ ..... خدام گفت : خیلی ببخشید یک هاچ خانمی اون گوشه رو ویلچر نیاز به کمک دارند از در رواق تا آخر صحن کمکشون کنید رد شن !

با تعجب گفتم من ؟ ...... خدام گفت : بله آقا دیدم ما شا الله شما جوانیدو خوش هیکل گفتم کمکی کنید .

من که ترسیدم پا پی یم بشه بی اختیار گفتم چشم و همین طور که به دنبال خدام می رفتم سریع تیغ و گذاشتم تو جیبم و پلاستیک رو هم ول کردم تو صحن دنبال مرد خدام دویدم

حودام : سلام هاچ خانم این جوان شما را تا دم تاکسی ها کمک می کنن

پیرزن : چی مادر ؟ تاکسی می رونن

خدام : نه می گم تا دم تاکسی کمکتون می کنن

پیرزن : ها مادر خدا خیرت بده من پا ندارم پیر شدم دیگه

تو دلم گفتم وا مصیبتا چه قدر غر می زنه خلاصه دسته ویلچر رو گرفتم و راه افتادم می خواستم که سیع برسونمش برگردم تو حرم که باز پیر زن گفت: مادر یکم یواشتر من سر گیجه دارم آخه می دونی من فشار پاشارم بالاست گفتم : دیگه چی مادر ؟ گفت: جونم واست بگه که من 15 سالم که بود زنه حاجی شدم 4 تا بچه دارم که همشون فرنگن من با یه نوم که ایرانه زندگی می کنم آخه می دونی خدا رو شکر و قتی پاهمو از دست دادم المیرام شد عصای پیریم اما امروز کنکور داشت من دس تنها موندم که خدا تو رو واسم رسوند

زی لب گفتم مگه خدا واسمون پیر زن جور کنه که پیرزن گفت: پراهن بخری ننه ؟ گفتم نه هاچ خانم با خودم بودم پیرزن گفت : با خدامی هنوز ننه ؟ گفتم نه بابا با خودم بودم !

گفت: اِ ... آهان می دونی من وقتی گوشام ضعیف شدو خدا شنواییم رو ازم گرفت با صمتک گوش می کنم که بتریش تموم شده پسرم گفته که می فرسه واسم ولی هنوز نفرستاده ببخشیندا

دیگه خونم به جوش اومده بود دلم می خواست مینداختمش تو حوض می رفتم دنبال کارم

باز گفت : لابد حوصلت از دستم طاق شده ها یه خورده دیگه زحمتو کم می کنم ننه

گفتم نه بابا اختیار دارین . گفت : نه احترام خواهرمه من مولوکم .

گفتم می گم اختیار دارین . گفتش ببخشید من گفتم نمیشنوم پسرم آخه من فشارمم بالاست یه بار سکته کردم دیگه کامل شنواییم کم شده ..... کمی بعد باز گفت خدارو شکر گفتم چی مادر ؟ گفت می گم خدا رو شکر

با تعجب بهش گفتم چرا ؟ بعد از این همه مصیبت چی رو شکر می کنی مادر

گفت : ای بابا پسرم آدم باید همیشه شاکرش باشه اگه پاهام رو گرفت خوب خودش داده بود اگه نمیشنوم خوب مال خودشو پس گرفته یه روز میده یه روز می گیره دیگه ننه اما بازم شُکرش ؛

می گما خیلی زحمت کشیدی ننه خدا خیرت بده

گفتم: می خواست بده نشد !

چی؟ می خواستی بری نشد ؟

گفتم : آره بابا می خواستم برم نشد .

پیرزن: خوب قسمتت نشده که بری منم دلم میخواد برم اما هنوز قسمتم نشده برم یه بارم اسم نوشتما اما نوبتم رو دادم به شوهرم .

گفتم : خدا رحمتش کنه , جدی مادر اگه ایندفه نوبتتون شد به کسه دیگه ای میدین ؟

گفت: نه ننه میخوام یه بارم که شده قبل از مرگم برم خون خدا رو ببینم .

بهش گفتم مادر شما با این حال چرا امروز اومدین حرم ؟

گفت: اومدم نوه ام رو دعا کنم کندور قبول شه

گفتم : منظورتون کنکوره ؟

گفت : آره ننه می خواد کامتیولر بخونه .

گفتم یعنی کامپیوتر دیگه ! ای بابا منم می خونم ولی چه فایده

گفت : جدی ننه ما یکیشو تو خونه داریم خرابه نوه ام حرص می خوره می تونی راش بندازی ننه ؟

گفتم : بستگی داره چش شده باشه

گفت : خدا خیرت بده اگه راش بندازی ها الهی هرچی که می خوای خدا بده بهت ببینم تاکسی ها همین جان نه ننه ؟

گفتم آره .

گفتش : پس ننه هم نمرتو بده هم منو بذار تو یکی از این تاکسی ها ..... زرده دیگه نه؟

گفتم بله . خلاصه سوارش کردم و از شرش راحت شدم اما نمیدونم چرا هر چی می گشتم تیغ رو پیدا نمی کردم دوباره را افتادم تا به یه سوپری برسم که گوشیم زنگ خورد و مامان بود می گفت زودتر بیام خونه که باز سردردش اوت کرده و از گوشش خون اومده – آخه مادرم میگرن نوع هاد داره--

پس با عجله سوار تاکسی شدم و خودم رو رسوندم خونه

شب پای کامپیوتر بودم که گوشیم زنگ خورد گوشی رو برداشتم گفتم : بله که یه صدایی دلنشینی گفت:

بخشید آقا شما امروز مادر بزرگم رو رسوندید ؟

گفتم : بله چه طور مگه اتفاقی افتاده

صدا: گفت نه آقا مادربزرگم اصرار دارن که شما تشریف بیارین سیستم ما رو درست کنید

با تعجب گفتم بله خواهش می کنم آدرستون لطفا !

فردای اون روز به منزل پیرزن رفتم جلوی در خونشون که رسیدم با صحنه عجیبی مواجه شدم

جلوی در رو سیا کوبی کرده بودندو صدای قرآن می اومد خوب که نگاه کردم دیدم عکس اون پیر زن رو زدن دم در با احتیاط وارد حیاط شدم و دنبال یه نفر می گشتم که بهش تسلیت بگم و سوال جواب کنم که

دختر خانومی با چشمای پف آلود اومد جلو گفت شما ؟ گفتم من همونیم که .... گفت بله بله بفرمایید تو

گفتم مزاحم نمی شم کی فوت کردن خدا رحمتشون کنه .

بغض کرد و در حالی که اشک میریخت گفت : دیشب ساعت یازده بود رفتم قرص بهشون بدم که دیدم بیدارن هنوز گفتم شما هنوز بیدارین ؟

دستم رو گرفت و با لبخند گفت : خواب دیدم که امام رضا دعوتم کردن به مکه من میخوام برم به اون جوون که میاد فردا بگو که خدا هروقت قسمت کنه آدم چه بخواد چه نخواد میره از این به بعد هم هر موقع رفتی تو سوپر مارکت اگه دوست داشتی خیرات من خرما بخر اما تیغ نخر .

من که مات و مبهوت ایستاده بودم ...به خودم که اومدم دیدم دختر بچه ای سینی به دست جلو من وایستاده و مدتی داره به من خرما تعارف می کنه و منتظره

اما من بهت زده نگاش می کردم !

احمق تر از هر احمقی

zendaniyeomid — Mon, 02 Jul 2007 19:14:25 GMT

یه موقع هایی خیلی احساس تنهایی بی کسی می کردم و وجودم سرشار از خشم نفرت و کینه بود درست توو اوج اون حس رضایت بخش بودم که با یه دوست آشنا شدم

شایدم من فکر می کردم یه دوست شاید یه غریبه

در هر صورت اون دوست که الان به غریبه بیشتر شباهت داره با حرفاش این حس رو به من می داد که آسمون سوراخ شده و اون از اون بالا افتاده پایین و شده همدردو همیار غصه و مشکلاتم و در عین اینکه با من خیلی فرق داشت اما به دلم اینجوور می اومد که بهتراز خودم درکم میکنه

روزها از پی هم می اومد و می رفت و من کمتر به خشم و نفرت انتقام فکر می کردم چون حالا یکی پیدا شده بود که به حرفام گوش کنه

انگاری دنیا رو بهم داده بودن و حالا من دیگه بد بخت ترینه آدم ها به نظر نمی اومدم

اگه خوشبخت نبودم اگه از خیلی چیزا محروم بودم یا هیچ وقت هم تجربش نکرده بودم حالا یکی پیدا شده بود که به من حق می داد و با هام هم دردی می کرد

زمستون نو تابستون میرفتم به دیدنش و هر بار که بر می گشتم احساس بودن رو احساس نفس کشیدن رو در خیال خام خودم حس می کردم تا اینکه یه دوسه سالی گذشت و اون دوست غریبه که حالا دیگه جزوی از ذهنو فکرم بود رفت به یه جای دور

رفت تا آیندش رو با دستاش تغییر بده رفت که شاید بتونه آیندرو اونجووری که دلش می خواد برای خودش رقم بزنه .

من هم از این بابات خیلی خوش حال بودم اما هیچ زمان فکر نمی کردم که با وجود این همه امکانات قرن بیستو یکی از SMS و موبایلو چت اینترنت بگیر تا الا ما شا الله

اون دوست امروز از هر غریبه ای بهم غریبه تر بشه

از اونجایی که من هیچ موقع نتونستم مثل آدما با احساساتم کنار بیام همیشه خودم رو تو هر ماجرایی مقصر می دونم چرا چون اگه خوش باور و یکم زیاده ساده لوح نبودم اگه به هر چیزی 50 50 نگاه می کردم و

هزارتا از این اگه ها امروز این پست رو نمی نوشتم

در هر صورت اون دوسته غریبه به من خیلی چیزا یاد داد که آخریش و مهمترینش بی معرفتی بود

که لازمه زندگی امروزه

روایتی از امیرحسین برای اون غریبه

پر از خالی

zendaniyeomid — Wed, 23 May 2007 18:08:51 GMT

اح بازم بارون

به بازم بارون

هیچی دیگه موش آبکشیده شدیم رفت پی کارش

به یکمی هوا تازه می کنیم

لعنتی تو این هوا ماشین گیر نمیاد

من تو جیبم دوتا بلیط دارم

همیشه از اتوبوس بدم می اومد

عوضش تا برسیم یه دور دیگه نگاه میکنیم

بروبا با 4 روز وقت داشتیم لاشو باز نکردم

خوش باحالت خوب تو بلدی

نه بابا اینا که درس نیست بچه بازیه

خوب پس نگرانی نداره دیگه

برو بابا تو هم حوشالی واسه خودت آخرش که چی ؟

خووبه دیگه مدرک می گیری ؟

چه مدرکی بابا

میری سر کار

کار؟ آره واقعا می ری سر کار !

بعد دفتر می زنی پول دار می شی ماشین می خری ...

آره وقتی 40 سالمون شد یه حلبی قسطی می کنن تو پاچمون دلمون خوشه ماشین سوار شدیم

عوضش پاش زحمت کشیدی خودت به دستش آوردی

میخوام صد سال ساه به دست نیاد

بعد زن میگیری بابا می شی

آره یه شبه فنا می شی !

نه عوضش کامل می شی

اه بس کن دیگه آقا ما نخوایم کامل بشیم قبول بشیم پول دار بشیم کی باید ببینیم

فکر کنم خودتو تو آینه

جهنم قسمته همتون باد انشا الله

امیر حسین

zendaniyeomid — Mon, 30 Apr 2007 18:33:56 GMT

چند روزی است که حوصله هیچ کاری رو ندارم و حتی با وجوود اینکه یه جوجه هکر اومده رو وب ما اینقدر بی حوصله بودم که حال نداشتم پسورد به فنا رفته خودمون رو که حق مصلم ماست رو پس بگیرم تا اونجایی که سر کلاس یکی از دوستان قدیمی با خنده و تمسخر وبلاگ انقریب به گل نشسته ما رو اورد بالا قاه قاه خندید گفت به شماهم حاجی هک شدی خلاصه بعد از کلی تمسخر و ضایع شدن سر کلاس تصمیم گرفتم این حق رو از حضرت محترم هکر پس بگیرم و امیدوارم دفعه دیگه طوری هک بفرمایند که ما از رو بریم

در پایان امید وارم خداوند جهنم را شامل حال هممون بکنه ان شا الله

اوستا حسین (معرفی یک انسان)

zendaniyeomid — Sun, 01 Apr 2007 04:58:54 GMT

اوستا حسین، برنده ی هیچ جایزه ای نیست. هیچ وقت هیچ کتاب پرفروشی ننوشته. تو هیچ فیلم معروفی بازی نکرده. چهرش به جز تو چندتا عکس خانوادگی، تو هیچ عکس دیگه ای دیده نمی شه... اوستا حسین یه آدم معمولیه.

اوستا حسین، در نگاه اول یه پیرمرد صد و شصت و پنج سانتیمتریه با چشمانی بادومی و لبی خندون. چهرش شیرین و معصومه. موهاش همیشه کوتاهه و لباس های ساده و راحت می پوشه.

شغل اوستا حسین رنگرزیه (نقاشی ساختمان). با توجه به این که استاد این فن به حساب می آد و چند نفر نقاش و بتونه کار و کارگر ساده، زیر دستش کار می کنن، و می شه حدس زد که درآمدش نباید کم باشه، ولی همیشه ساده زندگی می کنه و وسیله ی نقلیه اش یه موتوره که خودش بهش می گه: "رخش"

اوستا حسین فقط استاد رنگرزی نیست. استاد کونگ فو هم هست. او دان 4 کونگ فو داره و بیست و هفت ساله که تو مشهد کونگ فو تعلیم می ده. به خاطر حالت چهره و قد کوتاهش، اجرای حرکات کونگ فو (فرم)، تو لباس رزم، خیلی بهش می آد و بیننده رو به یاد پیرمردهای چینی می اندازه.

جالب ترین وجه زندگی و شخصیت اوستا حسین، رفتنش به جبهه بوده. اوائل جنگ تک تیرانداز بوده. ولی بعدا به خاطر آشناییش با فنون رزمی، مربی تکاورها می شه. خودش می گه: "یه بار، چندتا از بچه ها تو تمرین از فشار زیاد، حالشون به هم خورد و دچار تهوع شدن. دلم سوخت. خواستم یه ذره شل بگیرم. بعد یادم افتاد، کسی که منتظر ایناست، یه حریف تمرینی تو تشک باشگاه نیست. اگه شل بگیرم مسوول جوونشون هستم"

بعد از جنگ، اوستا حسین وارد سپاه و بعدا حفاظت اطلاعات می شه. ولی بعد از چند سال از سمتش استعفا می ده و می زنه بیرون. هر وقت، علت این کارش رو ازش بپرسی، فقط به تلخی می خنده...

اوستا حسین خادم حرم امام رضا هم هست.

نمایشنامه (در یک پرده و یک صحنه)

zendaniyeomid — Tue, 27 Mar 2007 05:43:18 GMT

(دفتر افسر نگهبان در پاسگاه پلیس. دو میز، یکی وسط صحنه و دیگری در کنار صحنه قرار دارند. سرهنگ پشت میز وسط صحنه نشسته و با اخم مشغول خواندن یک نوشته است. مجرم، جلوی میز او و پشت به تماشاچی ها ایستاده و گاه گاه، این و پا و آن پا می کند. سرباز وظیفه پشت میز کناری قرار گرفته و در حال کار با کامپیوتر است)

سرهنگ: پس تو، ماشین رو بعد از جاسازی مواد، تحویل می گرفتی. (به خواندن ادامه می دهد) جالبه! (به خواندن ادامه می دهد. سپس نوشته را که دیگر خواندنش تمام شده، به کناری می نهد و به مجرم زل می زند) مرتیکه تو خجالت نمی کشی؟ راحت سوار ماشین می شی و یه مسیر یه ساعته رو رانندگی می کنی و پولت رو می گیری. به همین راحتی! اصلا هیچ وقت به خودت گفتی، اون پولی که می گیری به چه قیمتی به دست می آد؟

مجرم: بله. اون اول ها، یکی- دو بار بهش فکر کردم. خیلی هم ناراحت شدم. ولی بعدش بی خیال شدم.

سرهنگ: بی خیالش شدی؟ به همین راحتی؟ بی وجدان!!!

مجرم: قربان اینا همه از سر ناچاریه. از بدبختی و نداریه. بی کار بودم. چی کار می کردم؟

سرهنگ: چار ستون بدنت سالمه. می رفتی کار می کردی. یه لقمه نون حلال در می آوردی.

مجرم: قربان کار کجا بود. کار سرمایه می خواد. اصلا هر چیزی سرمایه می خواد. شما هر کار بخوای بکنی باید پول بدی.

سرهنگ: اصلا هم این طور نیست. خیلی کارهای خوب و ارزشمند و سازنده هست که به پول نیاز نداره.

مجرم: مثلا چی قربان؟

سرهنگ: مثلا درس خوندن!

مجرم: درس می خوندم که آخرش چی بشه؟

سرهنگ: که مدرک فوق دیپلم و لیسانس و فوق لیسانس بگیری و تحصیلکرده بشی.

مجرم: تحصیلکرده بشم که چی بشه؟

سرهنگ: که بتونی باهاش... که بتونی... مثلا بتونی کارهای فرهنگی و مثبت انجام بدی!

مجرم: قربان کارهای فرهنگی هم پول می خواد. مگه می شه بدون پول کار فرهنگی کرد.

سرهنگ: معلومه که می شه! خیلی کارهای فرهنگی می شه کرد که اصلا به پول نیاز نداره.

مجرم: مثلا چی؟

سرهنگ: مثلا... مثلا... مثلا... (سرهنگ با خوشحالی از روی صندلی به هوا می پرد) مثلا همین وبلاگ نویسی که یه کار فرهنگی و مثبته. الان همه ی جوون های تحصیل کرده به جای این که بی کار باشن یا دنبال خلاف بگردن می رن وبلاگ باز می کنن. اونقدر وبلاگ نویس زیاد شده که به ازای هر یک نفر خواننده، پنج تا وبلاگ نویس هست! یه لحظه صبر کن تا ببینی. (سرهنگ به سمت میز سرباز وظیفه می رود) سرباز!

سرباز: بله قربان!

سرهنگ: هنوز هم کانکتی؟

سرباز: بله قربان. با اجازتون، دارم با یه سرباز تو پاسگاه 14، چت می کنم.

سرهنگ: چت کردن بسه. یه کاری باهات دارم. یادته دیشب کدوم وبلاگ رو با هم خوندیم؟ همونی که خیلی با مزه بود. همونی که بهت گفتم اگه هکش کنی، یه هفته مرخصی بهت می دم. یادت اومد؟

سرباز: بله قربان!

سرهنگ: می خوام الان بری به اون وب. می خوام به این متهم نشون بدم. که بفهمه بدون پول هم، چه کارهای فرهنگی خوبی می شه کرد!

سرباز: اطاعت قربان!

(سرباز مشغول تایپ کردن می شود)

سرباز: قربان! وبلاگ مورد نظر آماده است.

(مجرم به سمت میز سرباز می رود. کنجکاوانه به کامپیوتر خیره می شود و با تعجب و با صدای بلند می خواند)

مجرم: زندانی امید!!! این دیگه چیه؟!

سرهنگ: وبلاگ این دوتا جوونه!

(مجرم شروع به خندیدن می کند. اول به آرامی می خندد. بعد کم کم نمی تواند جلوی خنده اش را بگیرد و با صدای خیلی بلند می خندد. سرهنگ خشمگین شده)

سرهنگ: برای چی می خندی؟

مجرم: آخه من جرم کردم و قراره برم زندون. ولی این دوتا احمق که به قول جنابعالی نشستن و درس خوندن و الان دارن کار فرهنگی می کنن هم مثل من زندانی هستن. پس فرق ماها با هم چیه؟!

(پرده فرو می افتد، در حالی که هنوز صدای خنده ی مجرم به گوش می رسد...)

شما چی فکر می کنید ؟ (قسمت چهارم)

zendaniyeomid — Sat, 17 Mar 2007 18:22:18 GMT

شما چی فکر می کنین 4 ؟

آن روز پس از ملاقات نازنین حرف های منفوس و شیطانی آرام آرام

در ذهن وحید ریشه میدوند و رفته رفته چهر ای حق به جانب میگرفت

وحید مرتب آن جمله را در ذهن خود مرور می کرد

" هرکی که خوابه هستش به آبه زحمتاشو تو کشیدی , اون احمق این چیزا حالیش نیست الان بهترین فرصته..........بهترین فرصت" سپس آرام آرام از ذهنش محو می شد .

خودش را می یافت در حالی که به گوشه ای خیره گشته بود و مات ومبحوت مانده بود

دوباره به کار خود ادامه می داد این وضع ادامه داشت تا آن زمان که امیر با او تماس گرفت

امیر: سلام پسر چه طوری ببین اون جداولت آمادست بیا ببر

وحید: مرسی لطف کردی باشه میام سر راه ازت می گیرم الان تو احمد آبادم میام

امیر: خوب پس قبل از اومدنت یه زنگ بزن .....کاری باری

وحید: هان چیزه امیر نازنین خیلی تشکر کرد گفته می خواد ببینتت حضوری تشکر کنه

امیر: مرسی رسید بهش بگو لطفشون رسید

وحید: نه آخه می دونی باهاش قرار گذاشتم تو شوگر فردا ساعت 7

امیر: تو چی کار کردی برو بابا من نیستم

وحید: احمق به خاطر تو گفتم

امیر: خودت برو من نمی آم

وحید: نمی شه زشته چرا اینقدر لج بازی می کنی پسر

اصلا تو چه مرگته . خیلی خوشگلی یا خوب تار می زنی بده یکی به فکرته

امیر: بعدا حرف می زنیم فعلا

بلافاصله بعد از اون تماس وحید با نازنین تماس گرفت گفت :

وحید: با امیر صحبت کردم گفته فردا ساعت 7 شوگر

نازنین : فردا چه ساعتی ؟

وحید : ساعت 7

نازنین : باشه یه کارش می کنم .

وحید : پس منتظریم .

مکان : احمد آباد- شوگر ساعت 6:45

وحید کنار شوگر در حال تماس با منزل امیر

وحید : الو سلام ببخشید می تونم با امیر صحبت کنم

صدا پشت خط: امیر نیستش رفته شرکت یکی از دوستاش وب سرور یه همچین چیزی سوار کنه شما ؟

وحید: من وحیدم دوستش اگه تماس گرفت بگید حتما با من تماس بگیره

صدا: چشم بهش می گم خدا حافظ.

یک ربعی وحید تو ماشین با بی حوصلگی تمام سپری کرد

او که چشم دوخته بود به جلو شوگر و رفت و آمد ها رو می پایید

مرتبا با خودش غر میزد

مدتی گذشت و دیگه حوصلش سر رفت

پس از ماشین پیاده شد و به داخل مغازه رفت نشست کناره پنجره .

گارسون: چی میل دارید ؟

وحید : یه اکسپروسو لطفا

وقتی وحید قهوه رو از گارسون تحویل می گرفت به ساعتش نگاهی کرد درست 7:30 دقیقه بود با خودش گفت:

عجیبه نازنین هم نیمده این امیر با اون مخ گردش بهتر از من دختر ها رو می شناسه

راست می گه همشون مثل همن تا می فهمن جریان چه خبره واسه آدم ناز می کنند

بعد با گوشیش مشغول شماره گرفتن شد تا بلاخره آزاد شد

نازنین : بله

وحید با عصبانیت : شما کجایین نیم ساعته ما رو اینجا کاشتین

نازنین : او جدا ببخشید می دونید چند بار با موبایلتون تماس گرفتم ولی رو منشی بود

خالم از تهران اومده ببخشید در گیر اون شدم جدا ببخشید از امیر خان هم عذر خواهی کنید

انشا الله یه موقع دیگه حتما باهاتون تماس می گیرم

وحید : هر جور راحتین خدا حافظ

سپس صدایی گفت : کی بود

نازنین : وحید بی چاره سر کار مونده بود .

صدا : بی خیال بریم الان سانسش شروع می شه

نازنین : باشه بریم امیر ولی کاشکی بهش یه طوری خبر می دادی بد بخت عصبی بود

بعد هر دو خنده کنان وارد سینما شدند

ادامه دارد

شما چی فکر می کنین؟ 3

zendaniyeomid — Tue, 06 Mar 2007 16:40:24 GMT

زمان: چهار شنبه ساعت 8 صبح، مکان: دانشگاه

طبق معمول هیاهوی و هیجان، فضای دانشگاه را تمام و کمال پر کرده بود و بازهم استادی غرق در سیل بی پایان دانشجویان در حال دست و پنجه نرم کردن با نامه هاي اعمال و شکوه نامه های ادیبان و دانشمندان بي نام و نشون کلاس خود بود که بعد از یه دهه اکتشاف وامتحان بی پایان، با سیلی ازشون مواجه شده بود و نمی دانست تکلیفش با این همه نمرات نجومی و ناپلونی چیست!

آیا وجدانش قبول می کند که جامعه را بدون هماهنگی قبلی به دست این بزرگان بسپارد؟ یا هنوز جامعه لیاقتش به حدی نرسیده كه بتواند پذیرای کمال و فهم این نو اندیشان عرصه علم و ادب باشد.

استاد سخت در تکاپوست تا بلکه فرجی شود و بتواند با پروژه یا پایا ن نامه ای، طرحی، تبصره ای خلاصه چیزی، از خجالت اين بزرگان در آید و آنها را برای همیشه به خدا بسپارد.

دراین بل بشو بازار علم و هنر وحید قصه ما سخت در تلاش است تا شاید بتواند به لطف خدا ویاری مخابرات توسط همراه خود به امیر خبر دهد که امروزروز موعود است و دیگر تامل و تانی بر کار خود نکند که در کار خیر حاجت هیچ استخاره مجاز نيست.

و اما شخصیت پاک باخته ما (نازنين) که هرچه از این لحظات بیشتر سپری می شود شک او نیز به یقین نزدیکتر مي گردد که هیچ گاه در زندگی به حرف مرد ها اعتماد نکند مخصوصا هنگامي كه قولی دهند.

نازنین به همراه جمعی از همدردان خود که او را همیاری و همفکری می کردند در گوشه ای به سوگ نشسته بود و تنها این معجزه بود که می توانست به این کابوس شوم خاتمه دهد.

سرانجام وحید، این ناجی حقوق بشر توانست به یاری مخابرات تماسی با امیر بگیرد که به شرح زیر می باشد:

وحید: الو امیر! الو الو سلام امیر صدامو می شنوی الوووو

امیر با صدایی گرفته و خواب آلود: هوووووووم بله کیه پسر می دونی ساعت چنده چرا مزاحم می شی نصف شبی دست از سر ما ور نمی داری؟

وحید: پسر هنوز خوابی چرا چرت و پرت میگی ساعت 8:30 صبح تو هنوز تو رختخوابی پس پروژه چی شد لعنتی ما رو سنگ رو یخ می کنی؟

امیر پس از یه خمیازه طولانی: هوم؟ کدوم پروژه رو می گی بابا؟

وحید: ای بابا power point لعنتی رو می گم...

امیر: هان دیروز کار داشتم تو دانشگاه یه سر اومدم رفتم سراغ استاده سر کلاس Delphi بهش دادم گفتم بابا نمرشو بده بره ابولفضلی مارو کچل کرده. اونم از خدا خواسته گفت: خدا خیرت بده چون مام داشتیم کم کم به همون درد دچار می شدیم...

وحید: جدی می گی بابا ایول خوب یه ندا به ما می دادی ما مردیم از اضطراب...

امیر: خیلی خوب تو هم حالا بذا ما بکپیم خدافظ...

بعد از مکالمه وحید با خطر جمعی زیاد رفت که بگه

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند چنین نمانده و چنان نیز هم نخواهد ماند

که یهو دید نازنین نیستش از همکیشانش که بیشتر به بینوایان شبیه بودند پرسید که نازنین قصه ما کجاست اونهام با کلی زحمت توسط اشاره انگشت به او ندا داند که رهسپار سرنوشت شده و استاد نام اورا خوانده است

نازنین در حالی که به خودش و زمین و زمان مخصوصا امیر ناسزا می گفت رفت سمت استاد و گفت:

بله استاد؟

استاد: نازنین ن. شما هستید!

نازنین: بله استاد.

استاد:بسیار خوب با تجدید نظر در نمره شما موافقم شما قبولید

نازنین: ما استاد ولی ما که...

استاد:پروژتون دیروز به دستم رسید به سلامت. بفرمایید

نازنین که از خوشحالی اشک در چشمانش حلقه زده بود شاید اگه استاد کمی جوانتر بود با بوسه ای از خجالتش در می آمد.

مانند برق خودش را به دوستان به سوگ نشسته اش رساند (میگ میگ)

نازنين: قبول شدم باورتون می شه قبول شدم. امیر پروژه رو تحویل داده بود قبول شدممممممممممممممممممم

تنها چند میلی ثانیه طول کشید تا این قوم به سوگ نشسته همانند یکی از پارتی های شمال تهران دانشگاه را بترکونند. شادی و هیجان در همه جا به چشم می خورد. مخصوصا که استاد از سر لطف و کرم از خواب بلند شده بود وبقیه این بزرگان را نیز شامل لطف خود نمود.

گویی نوروز شده بود و سیلی از دانشجویان به هم این عید را تبریک می گفتند.

نازنین: وحید آقا مرسی! بابت همه چیز جدا دستتون درد نکنه

وحید: ما که کاره ای نبودیم آبجی.

نازنین: نه جدی می گم حالا ما چه طوری بتونیم از خجالت شما در بیام

لحظه ای، شیطان فکر وحید را فرا گرفت وآرام در ذهن او گفت:

وحید هرکی که خوابه، هستش به آبه! زحمتاشو تو کشیدي! اون احمق این چیزا حالیش نیست الان بهترین فرصته. و در همان لحظه وحید چشمانش برقی زد و... ادامه دارد!